Craig M. Tanner begon te fotograferen om zijn passie voor landschappen en wildernis te delen. Daarnaast geeft hij elk jaar workshops aan fotografiescholen in Whidbey Island, Atlanta en Montana. Zijn foto's zijn reeds verschenen in tijdschriften als Backpacker, Outdoor Photographer, Outside en Unique Homes.

Ik kan me nog steeds de ongelovige blikken herinneren toen ik het ziekenhuis verliet. Ik maakte bekend dat ik ontslag nam en natuurfotograaf wou worden. Ook al had ik, zoals vele miljoenen mensen, een camera, ik nam enkel wat snapshots. Fotografie was niet eens mijn hobby. Toch is de band er altijd geweest. Mijn hele leven al bezat ik een overweldigende passie voor de natuurwereld. Met de rugzak trok ik door dat gebied waar ik me thuis voelde, de wildernis. Om die reden nam ik een beslissing op de intensive care. Ik wou niet terugkeren naar een leeg leven. Mijn leven zou voortaan draaien om dat waarvan ik hou. Ik was ervan overtuigd dat natuurfotografie me de kans bood om mijn passie rechtstreeks te delen.

In 1988 was ik 27 jaar oud en maakte de droom van iemand anders waar. Tot dan had ik de moed niet om mezelf hiermee te confronteren. Wat ik wel wist, was dat ik geen voldoening meer had van mijn werk. Als je dingen doet die je geest niet opladen, dan volgt onherroepelijk een burn-out. Ik voelde me gevangen en depressief.

Later dat jaar liep het fout. Na een operatie om een aangeboren afwijking in het gelaat te corrigeren, belandde ik op de afdeling intensieve zorgen in plaats van de ontwaakzaal. Ik werd wakker met een buis in mijn luchtpijp en een angst die ik nog nooit had ervaren. Ik was op het nippertje aan de dood ontsnapt.

We weten wel allemaal wat de volgende stap is om onszelf te bevrijden. Maar het lijkt zo beangstigend dat we er alles aan doen om zelfs de gedachte eraan te vermijden. Wat als we erachter komen dat we het niet in ons hebben? Wat als we falen in dat ene ding dat onze redding kan zijn? Wat als we falen om onze grootste dromen waar te maken? Wat dan?

De traditionele wijsheid zegt dat het niet genoeg is om te dromen. Je hebt talent nodig. Het woordenboek omschrijft talent als: “natuurlijke begaafdheid, bekwaamheid tot iets”. Met andere woorden: je hebt het of je hebt het niet. Ik noem deze culturele fout de ‘mythe van het talent’. Geloven in deze mythe voert je naar een uitzichtloze toestand. Het is daar dat het fout loopt voor veel mensen, vooral diegene die ervan dromen om kunstenaar te worden. We kijken achterom en we zien een persoon die gedefinieerd wordt door de verwachtingen en uitspraken van anderen. Aangezien die definities het woord kunstenaar niet bevatten, zien we allesbehalve dat. We kijken voor ons naar de kunstenaar die we kunnen worden wanneer de stem van onze zelftwijfel roept: “Wie maken we wat wijs? Hoe kunnen we ooit iets bereiken zonder enig fysisch bewijs van een natuurlijke bekwaamheid?”

In de afdeling intensieve zorgen had ik geen tijd om achterom te kijken en voor de eerste keer in mijn leven werd ik me er pijnlijk van bewust dat mijn tijd in de toekomst beperkt was. Het was de echte versie van het hypothetisch spelletje “Wat zou je doen als je niet meer lang te leven hebt?”. Externe gebeurtenissen dwongen me om hier nu te zijn en dat veranderde mijn leven. Het veranderde mijn leven want we hebben allemaal het besef nodig dat oefening nodig is om de persoon te zijn die we willen worden.

Dat besef hebben we nodig want talent betekent in mijn woordenboek: “een vaardigheid die je na verloop van tijd ontwikkelt door verlangen”.

Mensen gaan niet akkoord en zeggen: “Je ontkent toch niet dat de gave natuurlijke vaardigheden bestaan?”. Ik geloof in gaven. Maar de gave van een natuurlijke vaardigheid, zonder bewustzijn of zonder een passionele link, is ofwel een onbekend ofwel een ongebruikt potentieel. Zelfs als je een natuurlijke vaardigheid ontdekt, is het slechts goed voor één ding: de koers van je leercurve veranderen.

Je enige gave is liefde want liefde kan wat natuurlijke vaardigheden niet kunnen, namelijk al je angsten overwinnen. De angst een beginner te zijn, de angst om een mal figuur te slaan, faalangst en de angst voor het onbekende. Dat kan want liefde heeft geen grenzen. Als we de koers van onze diepste verlangens volgen, is de reconstructie van onszelf niet enkel mogelijk – het is onvermijdelijk.

De zomer na mijn operatie bracht mijn liefde voor natuur me overal in het Amerikaanse westen. Ik had namelijk een plan. Ik startte mijn carrière door 6 maanden lang landschappen in natuurparken te fotograferen. Zo verliet ik Atlanta in een pick-up truck die geladen was met kampeermateriaal, een berg tonijn in blik, twee 35mm camera’s, 3 lenzen en een honderden rolletjes Kodachrome 25. Die zomer was ik in de zevende hemel. Ik dompelde mezelf onder in elke locatie. Ik nam duizenden en duizenden foto’s. Toen voelde ik heimwee en keerde terug van Seattle naar Atlanta.

Thuisgekomen bekeek ik de berg ontwikkelde film die de afdrukcentrale me opgestuurd had. Als je nu het woord ‘teleurgesteld’ in het woordenboek opzoekt, dan zou je mijn foto ernaast moeten vinden. Niet één opname kwam ook maar dicht bij de schoonheid van mijn ervaring daar. Ik had me nog nooit zo naïef gevoeld.

Niet één van die foto’s werd ooit gepubliceerd of maakt deel uit van mijn portfolio’s. Ik heb wel enkele foto’s verkocht aan mensen die waarschijnlijk medelijden met me hadden. Maar het komt erop neer dat ik miserabel gefaald had. Ik had enkele van de mooiste plekjes op aarde bezocht en van de 7000 keer dat mijn sluiter zich opende, heb ik niet 1 keer geluk gehad.

Volgens de conventionele wijsheid zou ik moeten opgeven, want het was duidelijk dat ik niet een “natuurlijke begaafdheid, bekwaamheid tot iets” had. Maar echte wijsheid zou zeggen dat ik, als beginner, dat gedaan heb waartoe ik in staat was. In het ziekenhuis sprak diezelfde innerlijke stem en ik heb geluisterd. En ik wist dat ik onder geen enkel beding terug zou keren om mijn leven te ruilen voor een loonbriefje.

Een paar weken na de grote teleurstelling sijpelde stilaan de ultieme waarheid over mijn reis binnen. Het maken van die afschuwelijke foto’s was de beste tijd van mijn leven. Mijn hele denken en doen was nu gericht op het vinden van een manier om het opnieuw te doen. Mijn droom een fulltime fotograaf te zijn was sterker dan ooit.

Ik bleef nog een hele tijd een beginner. Ik besloot dat ik niet zo ver hoefde te reizen om verder (afschuwelijke) foto’s te maken, dus deed ik dat dichter bij huis. Mijn niveau was toen te laag er de kost mee te verdienen. Ik zocht dus een flexibele job en veranderde mijn levensstijl zodat ik niet veel geld nodig had om te overleven. Zo had ik genoeg middelen beschikbaar om me meer en meer toe te leggen op fotografie. Geleidelijk aan verbeterde ik, zoals iedereen die houdt van wat hij doet. 15 jaar lang werkte ik aan mijn passie en dat bleek uit de kwaliteit van mijn werk.

Langdurig enthousiasme en oefening gedreven door liefde kunnen leiden tot ongelooflijke transformaties. De stuntelige beginner wordt de verheven expert. De gevangenen en gedeprimeerden worden bevrijd en optimistisch. Waarom trappen we dan zo makkelijk in het beperkende mythische idee dat talent niets meer is dan een geboorterecht?

Ik zie 2 redenen. De eerste heeft te maken met onze belangrijkste angst, de angst om afgewezen te worden. Het eerste woord dat we leren, is nee. Als kind worden we zo geprogrammeerd dat we enkel een beloning krijgen als we voortdurend zo perfect mogelijk presteren. Daar gaan we ver in, zo ver zelfs dat we ons leven inruilen voor een betekenisloze job die we als slapend zouden kunnen doen na een dag opleiding, alleen maar om een ja en een klopje op de schouder te krijgen van een externe bron. Om afwijzing te vermijden, weigeren we verantwoordelijkheid op te nemen voor onze eigen creativiteit door akkoord te gaan met de mythe.

De andere reden bestaat erin dat we tegengehouden worden door getalenteerde mensen zelf. De zeer getalenteerden krijgen onze aandacht niet tot hun niveau zo hoog wordt dat er niets meer te bespeuren valt van de beginner die ze ongetwijfeld ooit waren. Hun gave lijkt uit het niets te komen als een soort magisch bijproduct van hun magisch geboorterecht.

De laatste jaren hebben mensen mij een getalenteerde fotograaf genoemd. Aangezien ik weet wat dat voor de meesten inhoudt, bied ik hen een verduidelijking want niemand kent de waarheid over mijn eerste nederige stapjes in de fotografie beter dan ik. Ik kan alleen maar om mezelf lachen want ik ben op de hoogte van de onbedoelde grap binnenin de mythe. Als getalenteerd bestempeld worden betekent enkel dat we onze ongetalenteerde periode overleefd hebben.

Mensen vragen me vaak wat mijn carrière gelanceerd heeft. Je kunt je inbeelden welke ongelovige blikken ik krijg als ik zeg dat mijn doorbraak er kwam toen ik in het ziekenhuis lag, nog voor ik fotograaf was. Uiteindelijk was mijn leven op die dag helemaal niet in gevaar. Maar ik dacht van wel. De confrontatie met deze ultieme angst heeft me wakker geschud. Op het enige gebied dat telt – de binnenkant – werd ik fotograaf. Ik betrad de wereld van mijn diepste verlangens en verbond me ertoe daar te blijven, op die perfecte plaats waar alles mogelijk is.

7 Manieren om je eigen artistieke groei te bevorderen

1) Adem – Angst heeft tijd nodig om te bestaan. Als we bang zijn, maken we ons zorgen om het verleden of de toekomst. Tobben over tijd waarover we geen controle hebben berooft ons van de kracht die we in het heden hebben om te veranderen. Als je om het even welke angst hebt, kun je reageren door je aandacht op je ademhaling te vestigen. Slechts enkele seconden kunnen volstaan om ons terug naar het heden te brengen dat we nodig hebben om de kunstenaar te worden die we willen zijn.

2) Bepaal doelen – Creëer je doelen en deel ze met het universum. Dit maximaliseert je vermogen om keuzes te maken en je aantrekkingskracht. Als je een doel voor ogen hebt, heb je een maatstaf voor de vraag: “Zal de keuze die ik maak me dichter brengen naar waar ik wil zijn als fotograaf?”. Door je doelen te delen, zeg je letterlijk: “hier zijn de verlangens van mijn hart”.

3) Baseer je op anderen – Jij alleen kunt je weg bewandelen, maar je maakt het jezelf gemakkelijk door anderen te observeren die al verder staan dan jij.

4) Denk – Maak elke dag tijd voor een rustige sessie denken. Observeer hoe je je voelt en maak op basis daarvan keuzes.

5) Herbron – Speel of rust… maar maak zeker tijd om je te herbronnen.

6) Creëer een artistieke omgeving – Laat je omringen door mensen die je passie delen.

7) Wees je eigen vurigste supporter – De meesten onder ons zijn hun eigen grootste criticaster geworden. Hier zijn 5 manieren om jezelf te ondersteunen:

• Wees aardig … voor jezelf. Om de criticus in jezelf onder controle te houden, geef jezelf af en toe een compliment.
  
• Stop met oordelen – Jij bent je kunstwerken. “Boek ik vooruitgang?” is een veel betere vraag dan “Lijkt dit werk ergens op?”. De eerste vraag staat je toe de potentiële waarde te zien van al je inspanningen.
  
• Oefening, oefening, oefening !! – Kom los van het resultaat. Creativiteit staat voor bewuste productiviteit. We denken echter dat we iedere keer hoogstaande kunst moeten produceren om creatief te zijn. Dat leidt tot een ‘kunstenaarsblock’ want het spoort ons aan te wachten op de ideale omstandigheden voor grootsheid in plaats van grootsheid te creëren door gepassioneerde oefening. Wil je creatiever zijn, wees dan productiever.
  
• Aanvaard onzekerheid – Je visie op wie je kan zijn is altijd voor op wie je echt bent. Aanvaard de onzekerheid die gepaard gaat met het volgen van jouw visie.
  
• Wees dankbaar en vrijgevig – Wees dankbaar voor wat is en deel wat je te bieden hebt. Te vaak vervloeken we wat we hebben en focussen we op wat we nodig hebben. Keer dat om!
  

geschreven door Craig M. Tanner
vertaald door Sven De Clercq